دختری از ایران

مرگا به من که با پر طاووس عالمی یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

 
غزل بخوان
نویسنده : سعیده - ساعت ٧:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱/۱٤
 

غزل بخوان که شب بی ستاره ننویسم
از اندرون دل پاره پاره ننویسم

هوا پس است، به قلبم هراس طوفان است
ز خاطرم نرود، بی اشاره ننویسم

سپیده و سرِ ما سوی سرخوشانه ی در
پلاس و بار سفر روی باره، ننویسم؟

شب شراب خرابش کنم به بیداری
ز مویه های نه پیدا کرانه ننویسم

غزل بخوان و به بانگ بلند تا که دمی
به نام یار نخوانم، دوباره ننویسم

فغان و ناله چکانم به گوش بی هوشش
ز خامشی، ز نگفتن، ز چاره ننویسم

چو مردمان زمستانه خواب تاکستان
مقیم پیله بمانم، بهاره ننویسم

چه مستی است، چه آتشفشان گریان است
ز مستی و تب و داغ و شراره، ننویسم؟

غزل بخوان و بهل ساده بگذرم این بار
که من گلایه یکی از هزاره ننویسم