دختری از ایران

مرگا به من که با پر طاووس عالمی یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

 
غزل - مثنوی آتش کشیدن قرآن
نویسنده : سعیده - ساعت ٦:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٦/۱۸
 

بنشین بگو که جدایی مدام نیست                     لیلا چراغ خانه ی ابن سلام نیست

بنشین به گفتگوی و جدا کن نقاب را                جانا ترحمی گل سرخ شباب را

خون قطره ها به خوان خدا می چکد ولی         بابا که نیست جرأت عرض کلام نیست

این شیعه را چه باک ز سوز کتاب ها              با مصحفان ناطق و در خون خضاب ها

گیرم که صفحه ها، گل آتش، مسیر باد            اینها که آزمایشی از ننگ و نام نیست

قرآن اگر ز جنس خلیل و سیاوش است            دامان خیمه هاست کز آتش مشوّش است

این دست های تنگِ قنوت، آخرین زمان           آیا در آن نشانی زجر و جذام نیست؟

باز آی و دولت کفرانه گو بمیر                      انگشتمان گشای، من النار، یا مجیر

با دست های خسته و تاول نمای ما                 جز ریسمان جمعه دگر اعتصام نیست

اذکار جاری ِ در تو چو جوی خون                 خود در دلت نهفته و انا لحافظون

مردان، لمیده و پا در جراحتند                        با حنجری که سکوتش حرام نیست

من با تو ام، ستاره ی مشرق، سپاه نور           تنها سوار جاده ی ایمان بی عبور

آنجا، شرابخانه ی شیطان، زمین دور              بر نقشه ی قلمرو تو انضمام نیست؟

مصحف و خیمه، ساقه ای از نخل و لنگه در     در مجمَری نشسته ز سیمرغ، مشتِ پر

روزی شنیده ام که تو طاووس جنتی               آنجا مسیر مرغ چنین خوش خرام نیست؟

قرآن به روی نیزه و رقصنده شعله ها             چون لاله های رخ افروز و ساقه ها

دیگر نپرس، بوذر و سلمان چه می کنند           با راهبان زنگی و ترسا مرام نیست

بوذر که زیر بارش بمب یهودی است              سلمان به جنگ لشکر سبزان لولی است

محض خدا تو ز برنامه ات نگو                     با شهر و روزگار به جز یک پیام نیست

لینا ز چشمهای قافله تقدیر می کند                   ژیلت محاسن سِره تبشیر می کند

من لاف می زنم که شبابم به نذر تو                این در به احتیاج کنیز و غلام نیست

خود آزمودی و در من جنم نبود                      بر روی شانه های نحیفم عَلَم نبود

آری سوار جمعه سزای جهود و کفر               شمشیر های خفته درون نیام نیست

مؤمن بدون درد منافق نمی شود                     قرآن کاغذینه که ناطق نمی شود

«آیا کسی ست که یاری کند مرا؟»                  بی پاسخی، همیشه که بی انتقام نیست

تو با خدا برو و بگردید در زمین                    دنبال پاسخ مولا از آن و این

چون بحرِ عشق ِ بدون کرانه باز                    داغم حکایتی و برایش تمام نیست