دختری از ایران

مرگا به من که با پر طاووس عالمی یک موی گربه ی وطنم را عوض کنم

 
اینم تموم شد/ English for students of visual art، انگلیسی دانجویان هنرهای تجسمی
نویسنده : سعیده - ساعت ۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٢۳
 

کتاب پر ملات و سختی بود، حتی برای من. بارآموزش زبانش فوق العاده بود و من قصد ندارم راجع بهش اینجا صحبت کنم. میخوام راجع به چیزی که این کتاب به من داد صحبت کنم.

مولفها «مهری اشکی و مهدی حسینی» متواضعانه حتی مقدمه ای ننوشتند ولی همه جای کتاب رد پای نبوغشون رو میشه دید. طرز آرایش کتاب فوق العاده هوشمندانه اس. طوری که به همه گفتم، اونقد که من از این کتاب هنر یاد گرفتم از کتابهای فوق تخصصی هنری یاد نگرفتم. همه چی اونقد منظم و منطقی چیده شده که به قول تونی بازان یه نقشه ی ذهنی کامل از هنر تو ذهنت ترسیم میشه.

کتاب با عناصر بصری و خواصشون شروع میشه
                      -خط،
                      -شکل،
                      -حجم، 
                      - نور،            
                      - سایه روشنا،
                      - رنگ و انصافا چه رنگ شناسی ای، میکشه و زنده می کنه
                      - فضا، جَو، حس

کم کم پای آدمو باز می کنه به اثرای هنری و چیزایی که باید توشون در نظر بگیری
                       -تعادل
                       -تأکید
                       -تناسب، مقیاس
                       -ریتم، و چقدر این درس قشنگه
                       -حرکت، حتی توی یه نقاشی یا مجسمه ی فریز شده

بعد صنایع دستیه. craft
                      -سفال. وای چه دنیاییه! وای چه دنیاییه! وای چه دنیاییه! وای چه دنیاییه! وای چه...
                      -پارچه. میدونستین اروپاییا قبل از اختراع کاغذ مطالبشونو رو پارچه گلدوزی می کردن!!! رسما فحشه!

بر که میگرده سراغ نقاشی تنفس مصنوعی لازم داری، اینجا هرچیزی که لازمه راجع به نقاشی بدونیو میدونی، حتی تاریخچه ی ساخت رنگا! هیچکس نمی تونست اینا رو بهتر از این برای من توضیح بده، حتی خود رویین پاکباز، حتی خود خود شمس الدین غازی، چه برسه به شهریار اسدی

                      -طراحی رو میگه. خوشگل ترین چیزش زغال طراحیه که چوب سوخته ی نوعی انگور خاصه. ایرانی باشی و معتاد حافظ این برات معنی داره. تا سطح این سین شدن، یعنی!
                      -بعد نقاشیه. اینکه یه نقاش امروزی چه چیزی رو به میراث برده
                                         -توی غار، رنگدانه با موم و پی حیوون قاطی می شد. مداد شمعی امروزی
                                         -توی مصر، رنگدانه روی کچ خیس دیوار می نشست. شاید شبیه آبرنگ
                                         -بشر که بزرگتر شد، تمپرا اومد. رنگدانه توی زرده ی تخم مرغ. قبل قرن پنجم. قلم مو روش سخت حرکت می کنه
                                         -بعد رنگ روغن. قرن پونزدهم، ون آیک نقاش باشی هلندی ساختش. زنده باد نور هلندی! رنگدانه توی روغن بذر کتان. روغن بذرک. حرکت روش آسونه، دیر خشک میشه، فرصت داری سر حوصله تصمیم بگیری، از همه مهمتر فوق العاده جسمیه، بر خلاف آبرنگ همه ی اشتباه ها قابل جبرانه
                                          -بعد ها البته آبرنگ (در صمغ عربی) و گواش و اکرلیک (در حلال پلی مری) اومد

 

حالا چاپ. انکار نمی کنم عاشق لیتوگرافی نشده باشم
                       -چ. با گراور برجسته
                       -چ. با گراور گود
                      -چ. مسطح و شیمیایی روی سنگ یا ورق زینک (لیتوگرافی/چ. سنگی)
                       -چ. شابلونی (استنسیل/سیلک اسکرین)
                       -چاپ رنگی. ژاپنی ها هم باهوشن، هم باذوقن، هم مصمممن (امم من من معک :دی)

 

گرافیکم که گرافیکه. فونت+عکس+تصویر سازی. یا جایگشت بی تکرار دو تایی و سه تایی اینا
                      -علامتای هوبو خوشگل بودن. hobo signs. کارگرای دوره گرد آمریکایی زبون تصویری خاص خودشونو داشتن و اینجوری از هم حمایت می کردن... و نقش گرافیک در المپیک!
                      -راجع به تبلیغات میگه. اولین تبلیغ دنیا! lol
                      -بعد، کتاب و مجله. صفحه آرایی
                      -داراداددام!!!!!!!! کامپیوتر وارد می شود

آخرشم حکاکی و مجسمه سازی.
                      -همیشه برام سوال بود مجسمه های مفرغی(برنزی) رو مثلا چارهزار سال پنج هزار سال پیش لرستانی ها چه جوری می ساختن. تو کتاب آنا گاردینر دیده بودم 

 «با موم می سازن،
با یه چیز ضد حرارت پوشش میدن،
فرو می کنن تو مفرغ(برنز) مذاب،
شکل اون مومیه رو می گیره.
مومه رو آب می کنن
اگه لازم باشه توشو با برنز پر می کنن»

                      -راجع به مجسمه های پست مدرن خرکی امروزی چیزی نمیگم(عُق!)
                      -و نمی شه اسم میکل آنجلو رو نبرد که سر من و آنتونیو داد میکشه :)

 

 

پ.ن:
چش سفید نیستم. میخوام دوباره بگم متشکر. هم به خدا هم به «مهری اشکی و مهدی حسینی». 339 صفحه.